Ο φίλος που έγινε πετρίτης – Της Κατερίνας Καρπούζη

o

Και θυμάμαι εκείνα τα φθινοπωρινά μεσημέρια

που το γκρι αγκαζέ με το λευκό απλωνόταν στις γειτονιές

και είχε ένα θαμπό φως

αλλά λίγο διαφορετικό

από τα συνηθισμένα

που περνούσαμε μαζί την Εγνατίας

πάντα αυθαίρετα από τη μέση

και πηγαίναμε σπίτι για φαγητό

και γω γκρίνιαζα που γέμιζες το πάτωμα

με καπνό

και σε πίεζα να πλύνεις μια φορά τα πιάτα

τώρα φίλε μου

πάλι ξάπλωσε το φως στα σύννεφα

πάλι μυρίζω αυτό το ίδιο μεσημέρι

τέλος Οκτωβρίου

και δεν πρόκειται να έρθεις

για το αγαπημένο σου κοτόπουλο

μακάρι να σου ξεπλένει τα μάτια

καθώς πετάς

και να μην είναι μνήμη σου

 
 
 

 

 

Add a comment

required

required

optional


 
 
Read previous post:
Συνέντευξη με τους Politically Incorrect!

Καλώς ήρθατε στους SociaListaS!   Αρχικά, θα θέλαμε να μας πείτε δύο λόγια για την μπάντα σας, πότε δημιουργήθηκε, από...

Close