Γράφει ο Βασίλης Ματιάκης:

Μην χάνεις τον χρόνο σου Οδυσσέα. Άδικα τεμαχίζεις τον χρόνο καρφώνοντας τα κομμάτια του στην λευκή μου σάρκα. Σαν τούφα από μπαμπάκι στην καταιγίδα ο κόσμος σείεται και τραντάζεται, δεν το βλέπεις; Μην χύνεις τζάμπα το μελάνι στο χαρτί γιατί σαν δάκρυ κυλά και χάνεται στο χώμα. Στον παγερό αγέρα της Πίνδου σκορπά και σαν θαλασσινή αύρα της Βηρυτού φουσκώνει το τσεμπέρι. Γαβγίζεις σαν φοβισμένο σκυλί για να τρομάξεις το είδωλο σου στον καθρέφτη, καταλαβαίνεις τι σου λέω Οδυσσέα;

«Κρατάει για μέρες αυτή η ομίχλη» μου απαντάς και σκύβεις για ν’ αποφύγεις αυτό το κομμάτι εμετού που σφυριλατήθηκε στα ξαναμμένα καμίνια της ανθρώπινης αποτυχίας. Προτού φουσκώσεις στα στήθη με εθνική ασφυξία, άκουσε τι έχω να σου πω. Δεν είναι περηφάνεια το παιχνίδι να βυθίζεται. Δεν είναι τραγούδι ο αλαλαγμός μήτε το μοιρολόι. Δεν είναι σεντόνι ο κουρνιαχτός για να σκεπάσεις την μνήμη μήτε φάρμακο η λήθη που τη ραντίζεις.

Γύρνα πίσω Οδυσσέα, ξεκίνα πάλι απ’ την αρχή. Γύρνα πίσω.

warletters