Λόγια Godard

CLH1.CA.0e.0524.godard.O.1

Γράφει ο Χάρης Παπαδόπουλος:

Απόσπασμα της συνέντευξης  του Jean-Luc Godard στο γαλλικό περιοδικό Les Inrockuptibles (2010)

Για το σοσιαλισμό: Aν μιλάμε για το βάθος των πραγμάτων, το βάθος της θάλασσας, τον σοσιαλισμό όπως τον έθεσε ο Ζαν Ζακ Ρουσό, ναι πιστεύω σε αυτόν. Πάντοτε σκέφτομαι τους τίτλους των ταινιών μου πριν τις ταινίες. Σαν πινακίδες. Ο τίτλος προηγείται πάντοτε της ιδέας για το πως θα είναι η ταινία. Σαν το «λα» στη μουσική. Εχω μια τεράστια λίστα από τίτλους. Ξεκίνησα με τη λέξη «Σοσιαλισμός», αλλά όσο προχωρούσε η ταινία έδειχνε όλο και πιο πολύ να μην με ικανοποιεί. Η ταινία θα μπορούσε να ονομάζεται «Κομμουνισμός» ή «Καπιταλισμός». Αλλά συνέβη κάτι αστείο: οταν ο φιλόσοφος Ζαν-Πολ Κουρνιέ διάβασε ένα μικρό σημείωμα για την ταινία που του είχα στείλει διάβασε τον τίτλο («Socialisme») κολλημένο με το Film (από την εταιρία της ταινίας «Vega Film») και μου έγραψε ένα γράμμα 12 σελίδων για το πόσο του άρεσε το «Film Socialisme». Σκέφτηκα πως ήταν μια ωραία ιδέα να κρατήσω το «Film» πριν από το «Socialisme». Το έκανε πιο έξυπνο και έδινε μια ελπίδα…

Για την Ευρώπη: Η Ευρώπη υπάρχει εδώ και αιώνες. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να την μεταχειριζόμαστε με τον τρόπο που το κάνουμε σήμερα.

Για την Ελλάδα: Πρέπει να ευχαριστούμε την Ελλάδα. Ο Δυτικός κόσμος έχει υποχρέωση στην Ελλάδα. Η φιλοσοφία, η δημοκρατία, η τραγωδία… Ξεχνάμε πάντοτε τη σύνδεση ανάμεσα στην τραγωδία και τη δημοκρατία. Χωρίς τον Σοφοκλή δεν θα υπήρχε ο Περικλής. Και χωρίς τον Περικλή δεν θα υπήρχε ο Σοφοκλής. Ο κόσμος της τεχνολογίας στον οποίο ζούμε σήμερα χρωστάει τα πάντα στην Ελλάδα. Ποιος ευφήυρε την λογική; Ο Αριστοτέλης. Οπότε όλοι χρωστάνε χρήματα στην Ελλάδα σήμερα. Θα μπορούσε ως χώρα να ζητήσει δισεκατομμύρια σε συγγραφικά δικαιώματα από τον σύγχρονο κόσμο. Επίσης κατηγορούμε τους Ελληνες ότι είναι ψεύτες… Μου θυμίζει έναν παλιό συλλογισμό που έμαθα στο σχολείο: «Ο Επαμεινώνδας είναι ψεύτης. Ολοι οι Ελληνες είναι ψεύτες. Αρά ο Επαμεινώνδας είναι Ελληνας». Δεν διαφέρει και πολύ από αυτό που πιστεύουμε σήμερα. Ο μόνος λόγος για τον οποίο μιλάμε για την Ελλάδα είναι το χρέος της.

Για την Αμερική του Μπαράκ Ομπάμα: Είμαι τελείως αδιάφορος ως προς την εκλογή του Ομπάμα. Το μόνο που ελπίζω είναι να μην δολοφονηθεί σύντομα. Φυσικά και η εκπροσώπηση των Η.Π.Α. από τον Ομπάμα δεν είναι το ίδιο πράγμα όπως ήταν με τον Μπους. Αλλά μερικές φορές τα πράγματα είναι πιο καθαρά όταν είναι χειρότερα. Οταν ο Ζακ Σιράκ βρέθηκε αντίπαλος με τον Λε Πέν για την Προεδρία, νομίζω πως η αριστερά έπρεπε να απόσχει και να μην ψηφίσει τον Σιράκ. Είναι προτιμότερο να αφήνεις το χειρότερο να συμβεί.

Για την πνευματική ιδιοκτήσια: Δεν υπάρχει πνευματική ιδιοκτήσια. Είμαι εναντίον της κληροδοσίας. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο τα παιδιά ενός καλλιτέχνη πρέπει να οφελούνται από το έργο του πατέρα τους, αφότου έχουν ενηλικωθεί. Δεν καταλαβαίνω γιατί τα παιδιά του Ραβέλ πρέπει να είναι ιδιοκτήτες των δικαιωμάτων του «Bolero». Δεν θα διεκδικήσω ποτέ δικαιώματα για όποιον χρησιμοποιεί σκηνές από τις ταινίες μου. Δεν νιώθω ότι παίρνουν κάτι από μένα. Στο «Film Socialisme» χρησιμοποιήσα και εγώ μια εικόνα από το Internet. Ενας συγγραφέας δεν πρέπει να έχει δικαιώματα. Εγώ δεν έχω δικαιώματα. Εχω μόνο υποχρεώσεις.

Για την τηλεόραση: Τη βαριέμαι. Δεν προσπαθώ πλέον να τη σαμποτάρω. Στο παρελθόν πίστευα πως αν κάνεις τηλεόραση μπορείς να την αλλάξεις από μέσα. Η προσοχή του κόσμου σε όσα δείχνει η τηλεόραση διαρκεί μόλις τρία λεπτά. Υπάρχουν ακόμη πράγματα που με ενδιαφέρουν στην τηλεόραση: ντοκιμαντέρ για ζώα, ιστορικά κανάλια, μου αρέσει και το «Ηouse»: ένας άρρωστος άνθρωπος που όλοι συγκεντρώνονται γύρω του και οι χαρακτήρες εκφράζονται με δύσκολους τεχνικούς όρους. Μου αρέσει. Αλλά δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να δω 10 επεισόδια στη σειρά.

Για τη φύση: Υπάρχουν στιγμές που η φύση οφείλει να παίρνει εκδίκηση. Οι μετεωρολόγοι μιλούν μόνο σε επιστημονική διάλεκτο. Δεν αναφέρουν την φιλοσοφία. Δεν ακούμε ποτέ τον τρόπο με τον οποίο φιλοσοφεί ένα δέντρο.

Για το σινεμά: Χρειάστηκα τέσσερα χρόνια για να κάνω αυτήν την ταινία. Οχι λόγω του υλικού και των γυρισμάτων, αλλά της παραγωγής, της διανομής, της προώθησης… Οι ταινίες πρέπει να φτιάχνονται πιο εύκολα, αλλά μέσα στο σύστημα που υπάρχει σήμερα δεν είναι δυνατόν να ενεργήσεις ελεύθερα. Δεν πιστεύω στα αριστουργήματα. Υπάρχουν έργα, φτιάχνουμε συνεχώς καινούρια έργα, αλλά το «αριστούργημα» δεν νομίζω ότι υπάρχει σαν έννοια. Προτιμώ να μιλάω για εξέλιξη. Στην καριέρα μου είχα τις καλές και τις κακές μου στιγμές, απόπειρες… Κινηματογραφώ τυχαία. Το πιο δύσκολο είναι να πεις σε έναν φίλο που αυτό που κάνει δεν είναι καλό. Ο Ρομέρ είχε το κουράγιο να μου πει, την εποχή που γράφαμε στα Cahiers Du Cinema, πως η κριτική μου για «Strangers on a Train» του Αλφρεντ Χίτσκοκ δεν ήταν καλή. Ο Τριφό, όμως, δεν με συγχώρεσε ποτέ επειδή πίστευα πως οι ταινίες του είναι χάλια. Τον εξόργιζε ακόμη πιο πολύ που δεν ήταν ικανός να θεωρήσει τις ταινίες μου όσο χάλια πίστευα εγώ πως ήταν οι δικές του. Ωστόσο οι ταινίες του δεν ήταν χάλια. Δεν ήταν χειρότερες από άλλες… όπως του Σαμπρόλ. Απλά δεν ήταν το σινεμά που ονειρευτήκαμε.

Για το θάνατο: Δεν με ενδιαφέρει η υστεροφημία. Η ζωή αλλάζει. Τώρα που μεγαλώνω πρέπει να προσέχω περισσότερο τον εαυτό μου. Εχει περάσει αρκετός καιρός όπου αποσύρθηκα από την κοινωνική ζωή. Θα ήθελα να ξαναπαίξω τένις. Αναγκάστηκα να σταματήσω λόγω προβλημάτων στα γόνατα μου. Οταν γερνάμε, η παιδική μας ηλικία επιστρέφει. Είναι καλό. Και όχι, δεν με αγχώνει καθόλου η ιδέα πως μια μέρα θα πεθάνω.

 
 
 

2 Σχόλια

 

 

Add a comment

required

required

optional


 
 
Read previous post:
Ο χαρούμενος Kurt Cobain

Γράφει ο Χάρης Παπαδόπουλος: Ο frontman των NirvanaKurt Cobain, έφυγε από τη ζωή το 1994 σε ηλικία μόλις 27 ετών....

Close